Rozległe, 18-tysięczne miasto o dość rozproszonej zabudowie jest przecięte wstęgą rzeki Regi i otoczone lekko pofałdowanymi polami. Jego położenie zdradza z daleka potężna wieża gotyckiej fary. Od wieków Gryfice są jednym z ważniejszych ośrodków gospodarczych Pomorza Zachodniego. W średniowieczu miasto, lokowane w 1262 r., należało do Hanzy i dysponowało własną flotą, której okręty wypływały w morze żeglowną wtedy Regą. Zamulenie rzeki i wojna trzydziestoletnia doprowadziły do upadku handlu i od XVII w. głównym zajęciem mieszkańców stała się uprawa roli. Gryfice mają połączenia kolejowe. Dodatkowo z Golczewem i Trzebiatowem łączy je linia kolei wąskotorowej, a z Kamienia Pomorskiego dojeżdża autobus.

Miejskie fortyfikacje
Droga do centrum wiedzie - jak przed wiekami - przez obronne bramy. Wjazdu od strony Kamienia broni XV-wieczna Brama Wysoka, nakryta namiotowym dachem z przyciasną wieżyczką. Brama Kamienna, widoczna od północy, czyli od strony Trzebiatowa, wzięta nazwę od usytuowanego w pobliżu kamiennego młyna. Jest równie stara jak Brama Wysoka, ma jednak elegancką, renesansową fasadę. Osoby z bystrym wzrokiem dostrzegą w szczycie wewnętrznym świński łeb, a w szczycie zewnętrznym - postać rycerza. Wtajemniczeni twierdzą, że przedstawia burmistrza, ściętego w XVII w. za próbę wydania miasta Szwedom.

Od wschodu stare miasto ogranicza Rega i długi łuk murów, dość reprezentacyjnych przy Bramie Wysokiej, ale im dalej na północ, tym niższych, bardziej wyszczerbionych i ginących w nadrzecznych zaroślach. Od wewnętrznej strony wzdłuż murów biegnie trakt spacerowy, któ-rym można dojść do cylindrycznej, dwusegmentowej baszty strzelniczej z XIV w., zwanej Basztą Prochową. Wznosi się ona nieopodal Bramy Kamiennej.