Gryficka fara, którą zaczęto budować pod koniec XIII w., ma rozbudowaną fasadę oflankowaną przyporami schodkowymi, wznoszącymi się powyżej dachu świątyni na kształt wieżyczek. Między przyporami wyrasta dzwonnica, ale jej masyw rozmywają ozdobne gzymsy i blendy. Nad najniższym gzymsem widać słynne gryfickie maszkarony - osiem kilkucentymetrowych główek (miejscowi twierdzą, że było ich dziewięć, ale jedną starły kwaśne deszcze).

Dzwonnicę nakrywa hełm dzwonowy z latarenką. Trójnawowy korpus fary opasuje gotycki fryz, prezbiterium szczyci się maswerkowym szczytem. W ściany kruchty pod wieżą wmurowano epitafia z XVIII w. Jasne, ścieśnione emporami wnętrze zachowało częściowo dawny wystrój. Jego najcenniejszym elementem jest gotycki tryptyk w nawie południowej, a najdumniejszym - rokokowa, biała ambona wsparta na głowie walczącego z lwem Samsona. Zabytkowe organy są , mniej ozdobne od kamieńskich, ale odznaczają się równie interesującym brzmieniem.