Łatwo go przeoczyć, bo choć stoi na wyniosłym wzgórzu (dawnym grodzisku), niemal nie widać go spoza drzew. Zamek w XVI w. po przeróbkach uzyskał kształt trzykondygnacyjnej, szerokiej wieży mieszkalnej. Zajmując miejsce blisko przeprawy przez Regę, przy szlaku handlowym, pełnił funkcje obronne i kontrolne. Następnie przebudowano go w stylu renesansowym, dodano naroża i ozdobną wieżę schodową. Od zachodu do zamku przylegają resztki muru obwodowego, osłaniającego mały dziedziniec zewnętrzny.

Górne piętra mieszczą archiwum państwowe i nie są udostępniane zwiedzającym. Warto za to wstąpić do dwóch pomieszczeń dolnej kondygnacji, zajętych przez bibliotekę. Ładne sklepienie Sali Rycerskiej jest wsparte na kolumnie, z której kapitela spoglądają głowy lwów. Do drugiej sali (niegdyś kuchni, dziś czytelni) wchodzi się przez drzwi wybite w... wielkim kominku. Przy obchodzeniu budowli dookoła należy zachować szczególną ostrożność, ponieważ na tyłach zamku wysoka, niemal pionowa skarpa opada ku rzecznej kaskadzie.

Zamek powstał w XIII w. na miejscu słowiańskiego grodu z X w. Po zniszczeniach został odbudowany w XV w. przez ówczesnego właściciela, Dinniesa von Ostena, który służył u Eryka I - księcia pomorskiego, króla Danii, Szwecji i Norwegii, a później pirata. Według legendy córka możnowładcy, Kinga, zakochała się w prostym mieszczaninie. Kiedy von Osten dowiedział się o potajemnych schadzkach córki, kazał ją zamknąć w komnacie. Kinga, nie mogąc przekonać ojca, by zaakceptował mezalians, wyskoczyła przez okno i zginęła, upadając na kamieniste dno Regi. Od tamtej pory wciąż słychać skrzypienie schodów prowadzących do komnaty samobójczyni.